تهران در رساي خداوند حقیقت، عشق و آزادیهر شب به آسمان ستاره ای می کشند و باز این آسمان غم زده، غرق ستاره است ما از خشونت متنفريم، ما چه مي خواهيم مگر تكه اي آزادي، ما حاملان دردیم. يك درد تاریخی. ما زخميان تيغ خنجریم. خنجر زهر آلوده تحجر و استبداد، و زين مهلكه رهايي مان نيست. ما همان وارثان سه آذر اهورایی، اینک میراث دار خون عزت يم، قربانی تیغ تیز نوچگان حقیر استبدادِ خانمان بر افکنی که عزمش جزم است تا از ایران عزیزمان، تنها خرابه ای بر جای گذارد. ما نسل سوخته ايم، قربانی اشتباهات کوچک و بزرگ ديگران، که در جهنمي هولناک دست و پا می زنیم. ما ساکنان جزیره ای اینک دور افتاده از جهان متمدنیم و از ساده ترین حقوق انسانیمان محروم. هیهات! كه اين فرهنگ استبداد زده خود را آن چنان بی مرگ پنداشته که قوانین تاریخ و سیاست را نا دیده بگیرد تا بر خویش بقبولاند که دارای عمري جاودانه است. شاید از همین روست که نگهبانان آن این گونه بی محابا با شمشیر زهر آلود به پیش می تازند و یاران ما را به خیال خویش، یک به یک درو کرده و به سیاهچالهای آزادی خواهی روانه می کنند .مگر ما چه كرده ايم كه لحظه اي آسوده نمي گذارندمان؟ مگر ما چه هستيم تعدادي بنده كه هر چه بخواهند بر سرمان بياورند؟ چرا جايي نيست كه در آن آراممان بگذارند؟ چرا نبايد ما آزاد باشيم تا دمي فرياد فرو خورده خود را كه از درون مي سوزاندمان به زبان آوريم؟ آيا انسانيت درين ملك فرو مرده؟